نامه ی زهره صادقی مدیر ادبی تیم یغمایی موزیک به استاد کورش یغمایی که آمیخته ای از آثار زیبای ایشان است .
دست نوشته اي ناچيز پيشكش از دختر دُردونه ي بهار به زاده ي آذر ، اسطوره ي آواز و هنر
استاد كوروش يغمايي
*******************************
مسافر ِ شهر ِ باران كي تو مي آيي ؟ توي ِ كوچه ي شهر ِ دلم هزار و يك شبه معطّلم . صداي پاي ِعابر ِ شب مي ياد راه گم كرده و تنها . توي ِ باغ ِ شب انقدر به سيب نقره اي ِ ماه نگاه مي كنم شايد پنجره اي رو به صبح باز شه . از كوچه ي شهر ِ دلم تا خيابان ِ شهر ِچشماي تو يه حجم ِ خالي بود اندازه ي تمام دنيا ها و فاصله ها . راز ِدل ِ من ، قصه ي سرانجام ِ شعر ِ يه سرنوشت ِ غمناك بود .
مي شناسيدم
من ، دختر ِ دل خسته ي شهر ، يه ليلا بودم . ليلاي يه انسان خاكي نه يه انسان فرشته ، كه در انتظار ملك جمشيد ِ روياهاي خودش بود ولي نمي دونست كه شيرين جون ِ مرد خاكستري نيست . آرايش خورشيد براي انتظار اومدن پائيز بود . دختر بهار ، دختر دُردونه اي بود كه در انتهاي خيابان پائيز از انتظار اولين ترانه ي دوستي پژمرد . دختر بهار ، همون پرنده ي مهاجر بود كه روي تك درخت ِ سست ِ سراب ِ يه مرد ِ خاكستري آشيونه كرد .
از قصه ي غمناك ِ ماه و پلنگ ، از ديدن ِ داس ِ فرو رفته به ساقه ي ريحان ، از خار ِ حسرت ِ رفته به قوزك ِ پاي بچه هاي خوب ِ كوچه دلم مي گيره . از طلوع و غروب ِ بندر ، هوار هوار دلم مي گيره . طعم ِ تلخ ِ كابوس ِ قهر ِ مرد ِ روياهاي دختر بهار مثل قهر ِ افيون ِ يه فاجعه بود . پرواز از تن ِ چوبي ِ افيون ، خودش يه معجزه بود . واي كه موي ِ شباي انتظار ندامتگاه چقدر مثل موي شب ِ يلدا قد بلند بود .
دختر بهار با يه دنيا عشق قاصدك رو پر مي كرد و مي گفت : زاده ي مهر ، پسر ِ پائيز ، هم صدا با باد و بارون اخم نكن . سيلي ِ سرد ِ نگاهت صورت ِ زرد ِ منو سرخ مي كنه – رنگ نقاشي ِ پائيز - .
شب ِ آخر ِ پائيز ، شب ِ یلدا كه مي شه ، ياد ِ خونه ي پدري مي افتم . يادم مي ياد بچگيام خيلي ظريف و نحيف بودم . پدر قربون صدقه م مي رفت و به من مي گفت موشي كه دختر شد . آشيونه ي من ، هميشه توي شهر ِ چشماي سياه و تَر و براق ِ پدر بود . صداي پدر هميشه توي گوشم صدا مي كنه ، گرم و دل نشين و جاويدان مثل آواز ِ اساطير . ياد ِ پدر كه مي افتم ، دلم غنج مي ره . تابلوي نقاشي ِ تخت ِ جمشيد كه عشق ِ پدر بود ، هنوزم روي طاقچه ست . تفنگ ِ دسته نقره ي پدر هنوزم بوي گل يخ مي ده . چمدون چمدون تفنگ دسته نقره ، پر از باروت ِ عشق ِ ايران توي قطار زندگي ِ پدر بود . از خاك ِ وطن يه باغ گرد ِخاطره روي گل يخ نشسته .
به تابلوي نقاشي ِ چهره ي پدر كه خودش يه دنيا نقاشي و زيبائي بود ، نگاه مي كنم و مي گم : مرد ِ پائيزي ، زاده ي آذر ، پدر ، تولدت مبارك . تو هميشه هستي ، تا هميشه هستي ، تا هميشه ...
زهره صادقي
بهار 1388
http://kourosh-yaghmaei.com/news/Zohreh-Sadeghi.jpg
